X
تبلیغات
پیمان - جنگها و غزوات اسلام
                                                      فهرست
 
•1-مقدمه                                  5- وقايع سال چهارم            
•     مقدمه                                        حادثه رجيع                                    سريه ذات السلاسل
•   - مقدمه                                        سريه بئر معونه                               فتح مكه
•2-وقايع سال اول هجرت                        غزوه بني نضير                             جنگ حنين
•    -سريه حمزه                                 غزوه بدر صغري                                جنگ طائف
•     سريه عبيده                                 غزوه ذات الرقاع                     10-وقايع سال نهم
•    غزوه ودان                                  غزوه دومه الجندل                            جنگ تبوك
•3- وقايع سال دوم                    6- وقايع سال پنجم                                سريه خالدبن وليد
•    سريه سعد                                    غزوه بني قريظه
•   غزوه بدر اولي                                سريه عبدالله بن عتيك
•   سريه عبدالله                                    جنگ بدر                                
•   غزوه سويق                                   غزوه ذي قرد
•   غزوه ذي امر                          7- وقايع سال ششم
•   سريه عمير                                   غزوه بني المصطلق
•   سريه عمروبن كعب                           صلح حديبيه
•  ديگرغزوات                            8-وقايع سال هفتم
•   سريه زيد                                       جنگ خيبر 
•4- وقايع سال سوم                 9- وقايع سال هشتم
•  غزوه احد                                        سريه عمرو حارث 
•   سريه ابو سلمه                                  جنگ موته           
 
                      
                                                         مقدمه
 
•منابع تاريخي، غزوه ها و سريه ها پيامبر را آورده اند در اصطلاح تاريخ اسلام، غزوه به جنگ هايي گفته مي شود كه پيامبر در آن شركت مي كرد. غزوات پيامبر را منابع تاريخي 26 عدد ذكر كرده اند. مسعودي در اين زمينه مي نويسد: غزوه هايي كه پيامبر اسلام خود به همراه سپاه بود 26 غزوه است و برخي آن را 27 غزوه نوشته اند. جهت اختلاف آن است كه دستة اوّل بازگشت رسول خدا را از خيبر به واي القُري با غزوه خيبر يكي دانسته اند. اما دسته دوم، غزوه خيبر و غزوة وادي القُري را دو غزوه شمرده اند. ليكن ابن اسحاق كه نامي از وادي القري بعد از خيبر نمي برد نيز غزوه هاي رسول خدا را 27 غزوه مي گويد و عُمرة القضا را جزء غزوات مي شمارد. ابن اسحاق در سيره و طبرسي در اعلام الوري مي نويسد كار رسول خدا در غزوه هاي بدر، احد، خندق، قريظه، مصطلق، خيبر، فتح، حنين و طائف با دشمن به جنگ كشيده شد و در بقيه غزوه درگيري در كار نبود اما مسعودي به جاي مصطلق، تبوك را نوشته است. از مهمترين غزوات پيامبر مي توان به جنگ بدر، اُحد، خندق، فتح مكه، خيبر و حُنين اشاره كرد
• امّا سَريّه: از سري به معني به شب راه پيمودن يا سري به معني نخبه لشكر كه به دسته اي از لشكر گفته مي شود كه به جنگ دشمن روانه مي شوند و از چهارصد نفر بيشتر نباشد و جمع آن سرايا است.
در اصطلاح تاريخ اسلام: آن سپاه اعزامي كه پيامبر ـ صلي الله عليه و آله ـ در آن سپاه حضور نداشته باشد را گويند كه در مقابل غزوه است. 
•علت اعزام سريه ها غالباً سركوبي اشرار، دعوت طوايف به اسلام، پيشگيري از حوادث غيرمترقبه و عقيم نمودن توطئه هاي دشمنان و مسايلي از اين قبيل مي باشد و گاه هم به منظور جمع آوري صدقات و تعليم مسايل ديني هم بوده است. بيشترين سريه هاي عصر پيامبر ـ صلي الله عليه و آله ـ در سال ششم هجرت بود كه به همين جهت آن سال را سنةالاستئناس مي گويند. تعداد سريه هاي پيامبر را منابع اكثراً سي و شش عدد ذكر كرده اند اما منابعي ديگر مانند طبرسي در اعلام الوري چهل و هشت و در بعضي از منابع شصت و شش عدد ذكر شده است اما درست ترين قول سي و شش مي باشد
•1.از نخستين سريه هاي پيامبر سريه اي است به سركردگي حمزة بن عبدالمطلب كه به اتفاق سي تن از مهاجران در كنار دريا به سرزمين جهنيه با ابوجهل بن هشام به همراه صد و سي مشرك برخورد كرد كه اين سريه بدون جنگ و خونريزي پايان پذيرفت.
•-اگر چه تعداد جنگهای پیامبر( غزوات و سرائر) زیاد است اما اکثر آنها درگیرهای کوچک و چند نفره یی بوده که اتلاق جنگ به آنها - با ذهنیتی که ما از جنگ داریم - صحیح نیست و شاید بمعنای حقیقی کلمه ایشان کمتر از 10جنگ بیشتر نداشته اند
•2- جنگهای پیامبر عموما پس از هجرت به مدینه و تشکیل حکومت بوقوع پیوست و دلیل اصلی آن ناامیدی مشرکان از منصرف کردن ایشان از رسالت الهی خویش بود و صرفا همه جنگها تحمیلی و از جانب مشرکان آغاز میگردید .
•3- جنگهای پیامبر هرگز به معنای مصطلح و رایجی که از جنگ هست نبود و رعایت اخلاق و حدود الهی و شان انسان و حقوق او کاملا مد نظر ایشان بود و صرفا جنگها با اینکه جنبه ی دفاعی داشت به روشن شدن حق و رسوا شدن مشرکین و ظالمین ختم میشد .
•4- به استناد بسیاری از آیات قران و سنت پیامبران الهی و پیامبر عزیز اسلام و روایات متعدد و مستند و مشهوری که موجود است ادیان الهی و بطور خاص اسلام هرگز شروع کننده جنگ و طرفدار و دوست دار خونریزی و ستیزه جویی نیست و تمامی منازعات نظامی صورت گرفته فقط و فقط برای دفاع از حق ، دفاع از قلمرو مسلمین ، دفاع از حقوق ستمدیدگان و مظلومان ، روشن ساختن چهره منافقین و خدعه گران ، جلوگیری از خرافه و شرک و عوام فریبی صاحبان زور و زر ، دفاع از نوامیس و اموال و امنیت مردم ، ایجاد حاشیه امن برای گسترش تعالیم انسان ساز آسمانی و گسترش محیط خردورزی و اخلاق محور و برای استقرار حکومت حق و عدل میباشد .
•5- وجود مقدس پیامبر برای همه عالمیان رحمت و دین او نوید بخش صلح و دوستی و آرامش و امنیت است اما این هرگز به معنای سهل انگاری در حفظ امنیت و اجرای حدود و همچنین بی توجهی به شیطنتها و دشمنی های منفعت طلبان و ظالمان نیست بله بنابر اصول عقلی و تعالیم توحیدی کمال انسان و دین و جامعه بشری به تعادل در برخورداری از صفات فردی و جمعی است بدین معنا که مهربانی و خشم ، مدارا و جدیت ، رحمت و شدت ، گذشت و قاطعیت و همه ی صفات انسانی دیگر در حالی مفید و موثر و تعالی بخش فرد و جامعه خواهند بود که همچون دوبال پرواز و در کنار هم و بطور متعادل و 

 
•مدیرت شده به کار گرفته شوند که پیامبر اسلام مظهر چنین تعادل انسانی و الهی بود و جنگهای او نیز با برخورداری از همین تعادل موجب گسترش هدایت ، امنیت و رحمت برای انسانها و ضامن سعادت آنها بود .
•با توجه به موارد فوق و دیگر ملاحظات تاریخی و افزون بر همه اعتقاد ما به عصمت پیامبر و هدایتگری او از جانب خدا در خواهیم یافت جنگ و صلح در نزد پیامبر تنها و تنها وسیله یی برای از بین بردن تاریکی های جهل و شرک و زمینه ساز هدایت و خداپرستی مردمان است و افراط و تفریط هرگز در این سازکار منطقی و دینی راه ندارد و همواره مومنین حقیقی به جنگ و صلح فرستادگان خدا راضی و عملکرد رسولان الهی را حجت و ملاکی برای زندگی فردی و جمعی خویش میدانند و هرگز از ملاکهای معمولی که بواسطه ی آنها ، انسانهای عادی و تربیت نشده و منفعت طلب را میشناسند در شناخت اولیای الهی بهره نمیگیرند چه اینکه ایشان اسوه حسنه ی ما و چراغ راه و ضامن سعادت و رستگاری انسانها هستند .
•   اما امروزه بخاطر حجم زياد تبليغات و تهاجمات دشمن به اسلام و خصوصا شخصيت بي نظير پيامبر و ديگر اولياي الهي شبهاتي در اذهان ايجاد گشته كه هرفرد مسلمان و مومن با كمترين تحقيق تاريخي و قرآني و تاريخي و كوچكترين تامل و تفكر بر روي هريك از آن شبهات مسموم ميتواند به پاسخي روشن و مطمئن دست يابد .
•                                      
 
                                                             سریه حمزه
 
•رسول خدا(ص)مطلع شد كه كاروانى از قريش تحت نظارت و رياست ابو جهل به همراهى سيصد نفر از مردم مكه به سوى شام مى‏رود، آن حضرت حمزة بن عبد المطلب را با سى نفر از مسلمانان كه همگى از مهاجران و اهل مكه بودند به سوى آنها فرستاد ، تا ساحل دريا در ناحيه ((عيص )) پيش رفت و چون به هم رسيدند يكى از آنها به نام مجدى بن عمرو كه با هر دو دسته پيمان صلح داشت وساطت كرد و از زد و خورد ميان دو دسته جلوگيرى نمود و بدون آنكه جنگى و برخوردى رخ دهد از يكديگر جدا شدند و اين ماجرا چنانكه برخى گفته‏اند در ماه هفتم هجرت اتفاق افتاد.
•تاريخ سريه : رمضان سال اول .     عده سپاهيان : 30 نفر از مهاجران
•                                                                                                 سریه عبیده
•اين بار نيز كاروان قريش به سرپرستى ابو سفيان و يا به قول ابن هشام به سركردگى عكرمه يا مكرز بن أبى حفص و حمايت دويست نفر مرد شمشير زن به شام مى‏رفت كه رسول خدا(ص)عبيدة بن حارث را با شصت نفر از مهاجرين يا به گفته برخى هشتاد تن به طرف آنها روانه كرد و باز هم با اينكه دو دسته به هم برخوردند ولى بدون جنگ و زد و خورد از هم گذشتند و تنها سعد بن ابى وقاص كه در لشكر مسلمين بود تيرى به سوى كاروانيان پرتاب كرد و اين نخستين تيرى بود كه به دست مسلمانان به سوى مشركين پرتاب مى‏شد.اين سفر به منظور سياسى و يا غرضهاى ديگرى كه انجام شده بود براى دو نفر از مسلمانان مكه كه نتوانسته بودند خود را به همكيشان مهاجر خود به مدينه برسانند بسيار سودمند بود،زيرا اين دو نفر كه يكى مقداد بن عمرو بهرانى و ديگرى عتبة بن غزوان مازنى نام داشتند،مدتها بود كه مسلمان شده بودند اما مانند بسيارى از مسلمانان ديگر از ترس سران قريش و نزديكان مشرك خود نتوانسته بودند از مكه هجرت كنند،و همين كه ديدند كاروان قريش به سوى شام حركت مى‏كند به عنوان حمايت و نگهبانى كاروان همچون ديگر نگهبانان آزادانه از مكه خارج شدند و گويا چشم به راه آمدن مسلمانان و مترصد چنين فرصتى بودند كه بتوانند به آنها بپيوندند و همين برخورد سبب شد كه آن دو نفر به آسانى بتوانند از ميان كاروانيان خارج شده و به مسلمانان بپيوندند .

                                                        غزوه ودان
 
•به گفته ابن هشام در ماه صفر، يعنى يازده ماه پس از ورود رسول خدا(ص)به مدينه، نخستين غزوه و اولين سفرى كه آن حضرت به منظور جنگ با دشمنان اسلام از شهر خارج شد اتفاق افتاد، در اين سفر رسول خدا(ص)سعد بن عباده را براى رسيدگى به كارهاى مردم در مدينه گماشت و خود با جمعى از مسلمانان به منظور جنگ با بنى ضمره و اطلاع از وضع كاروان قريش بيرون آمد ولى به كاروان برخورد نكرد و با بنى ضمره نيز پيمانى به عنوان صلح و دوستى و عدم تعرض بست و به شهر بازگشت.
   

 



تاريخ : سه شنبه سوم دی 1387 | 20:50 | نویسنده : احمدسالاری نیا |